როგორ გარდაიქმნება ალელების შემთხვევითი განაწილება შთამომავლობის პროგნოზირებად ალბათობებად?
მენდელის მოდელი აკავშირებს მეიოზში ალელების დაცალკევებას, განაყოფიერების შემთხვევითობას და შთამომავლობის გენოტიპების ალბათობას. პროგნოზი პოპულაციის ნიმუშისთვისაა და არა თითოეული დაბადების გარანტია.
საკვლევი კითხვა: როგორ გარდაიქმნება ალელების შემთხვევითი განაწილება შთამომავლობის პროგნოზირებად ალბათობებად?
დიპლოიდურ ინდივიდს ერთი ლოკუსისთვის ორი ალელი აქვს. ჰომოლოგიური ქრომოსომების განცალკევებისას ეს ალელები სხვადასხვა გამეტაში ხვდება.
მექანიზმი: ჰეტეროზიგოტი Aa წარმოქმნის A და a გამეტებს → თითო გამეტა ერთ ალელს ატარებს → ალელების სიხშირე იდეალურ მოდელში თანაბარია.
პუნეტის ბადე გამეტების შესაძლო გაერთიანებებს ორგანიზებს. თითოეული უჯრა დამოუკიდებელი განაყოფიერების შესაძლო შედეგია და არა წინასწარ დაგეგმილი რიგი.
მექანიზმი: ღერძებზე იწერება მშობლების გამეტები → უჯრაში ერთიანდება ორი ალელი → იდენტური შედეგების წილი იძლევა ალბათობას.
მარტივი მენდელისეული მოდელი საუკეთესოა ერთი გენის, ორი ალელისა და სრული დომინირებისას. ბევრი რეალური ნიშანი მრავალგენიანია ან გარემოზეა დამოკიდებული.
მექანიზმი: დომინირება არ ნიშნავს ალელის მეტ სიხშირეს → ფენოტიპი ყოველთვის გენოტიპს ერთმნიშვნელოვნად არ ამხელს → დაკავშირებული გენები დამოუკიდებლად არ ნაწილდება.
რატომ უახლოვდება დაკვირვებული შეფარდება თეორიულ ალბათობას შთამომავლობის რაოდენობის ზრდისას?
შეცვალე მხოლოდ ცდის რაოდენობა; მშობლების გენოტიპები უცვლელი დატოვე. ჩაწერე თითოეული გენოტიპის მოსალოდნელი და დაკვირვებული წილი.
მოდელი დასასრულებელია · ექსპერიმენტი დასასრულებელია · პრაქტიკა 0/8 · შემოწმება 0/2